her şey sonsuz karşılık ve sonsuz hakedişdir.
süleyman çobanoğlu / şiirler çağla
Allah'im bizi başkalarının acısıyla edebiyat yapacak kadar 'hassas' kılma!
Allah'ım bizi herşeye kader diyecek kadar vicdansız, kadere isyan edecek kadar asi kılma!
Allah'ım bizi nefsimizle, nefretimizle başbaşa bırakma!
Allah'ım bizi insanlıktan çıkarma!
- Belki de sevdiğim biri çıkmıştır karşıma ama kader izin vermiyordur.
- Kader izin vermediyse doğru kişi değildir belki de..
zulmedenler nasil bir inkilab ile devrileceklerini pek yakinda görecekler
(suara 227)
Can sıkıntısı mühimdir. Lakin 'akışkan kapitalizm' can sıkıntısını imha ederek hayatı eğlenceye çevirmek üzerinden iktidarını pekiştirdiği için, ruhumuzu emziren en önemli kaynaktan yoksunuz.
-fatma barbarosoglu-
 |
| yildiz teknik universitesi orta bahce |
'İri kıyım toplantılarımız, debdebeli sözlerimiz, konuşmalarımız, gösterişli namazlarımız eğer bizi zalimlerden teberri etmeye sevketmiyorsa, zulme karşı direnişe çağırmıyorsa, kardeşlik hukukunun gereğini yapıp mazlumlarla dayanışmayı getirmiyorsa, “fe veylun lilmusallin” demekten başka ne söylenebilir !?'
-haksozhaber-
Bütün ışıkları yanıyor üzüntümün
Gitmek istemezken gittiğim o yer
Güneşin yok saydığı çelimsiz günler,
Bir anlık öfkeye verdiler beni;
Dünya! zemin kat, yüksek kader…
ibrahim tenekeci
'bak gerizekalı bu şov değil, bunun adı gerçek bunun adı ölüm.
kollarını açana tazyikli su basmıyorlar orda görüyor musun? senin boktan, kusana kadar içeemiicem, parka sevişeemiycem davana benzemiyor bu, anlıyor musun mal.. anlıyor musun?'
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar
diyordu Erdem Beyazit, ben de diyorum ki
'direnmesinler'.
X: Basortululerin ickili mekanlara gitmesi hakkinda yazi yaziyorum, soylemek stedigin var mi koyayim
Y: Türkü bara gitmek istemeyip de gidemeyen bir dostum var de rüyamda uğur ışılağı görmüştüm bi kere onunla başka birini dinlemeye gidecektik ama orası içkili diyordum adama :) o kadar dert olmuş yani
X: Bir ornek olarak anlatayim seni :)
Y: Ama işte gel gör ki elinde rakı bardağı olan adama gönül kayabiliyor
X: Kalp herseye konar
Y: Rasyonel bi yere konsa canı mı çıkar
X: Rasyonel sana konsun X, sen rasyonele konamiyon zaten :)
Bir gun sormuslar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?"
"Bakın göstereyim" demiş ermiş.
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş "bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş. Peki demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne?
Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan...
Bunun üzerine "şimdi," demiş ermiş, "sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyurun" deyince, her biri uzunboylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan...
"İşte" demiş ermiş, 'kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır ve kim kardeşini düşünür de doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz ve şunu da unutmayın, yaşam denen bu pazarda, alan değil veren kazançtadır daima...
Bloglarda, face'te, twitter'da, orda burda gördüğüm kadarıyla anladım ki...
aynı evlerde yaşıyoruz, aynı eşyaları alıyoruz, aynı yerlere gidiyoruz, aynı fotoğrafları çekiyoruz, aynı şeyleri yiyoruz, aynı anları yaşıyoruz, aynı kitaplari okuyoruz, aynı şeyleri anlıyoruz, aynı şeyleri beğenip, aynı eleştirilerde bulunuyoruz. aynı şeyleri güzel buluyoruz, birbirimizin aynısı olmak istiyoruz...
en beteri de aynı hayalleri kuruyoruz...
bu kadar aynılık herşeyi sıradanlastırıyor...
bu kadar aynılık, insanı düşündürüyor...
bu kadar aynılık, insanı korkutuyor...
ispat edemem fakat öylece içime baktın
ve sonra kalbim olaysız bir şekilde dağıldı
ne kadar koştuysam da nefesim hala çok yakın
bilerek ve isteyerek değilse gerçek midir bu acılar
haberin bile yok oysa dünyanın en güzel kızısın
ama dünya bunda kasıt arar!
Yine de, gel ve al yüzümü eline
Haydi sev beni, konu serbest...
furkan çalışkan
Şu dar odanın katı yalnızlığında
Ve her şeyin çıplaklığında
Durup bir pencereyi deniyorum
Gizliliğin dışına çıkıyorum
Araçların
İnsanların
Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin
İçimde yalnız ve yapraksız
Bir kavak ağacı büyüyor -- Çıplak ve göğe doğru --
Ama küskün ama yalnız ama yapraksız ve uzun
Bir ağlama duvarı bu.
Yatak ve yorganın kuru yalnızlığında
Ve aklın dar yalnızlığında
Şehrin ve herşeyin
Ve kalabalığın yorgunluğunda
Saçların ve parmakların
Ve gözlerin ve gecenin bu bulanık çağında
Ve aynaların sığ görünümünde
Bunalıyorum.
Susmanın kalesine sığınıyorum
Önümde karanlıktan duvarlar
Sırtımda insan yüklü bir gök var.
erdem beyazit/karanlik duvarlar
