Blogger yasağından sonra ilk defa birşeyler yazıyorum. Ondan önce de ara vermiştim "günlükümsü" şeyler yazmaya. çünkü yaşamaktan yazmaya sıra gelmiyordu. şimdi durdum düşündüm de hani ben yazmadan duramıyordum, yaşamadığım zamanlar yazıyormuşum demek ki. bana her gün bahar ehvalindeki insan nasıl yazabilir, mutluyken nasıl kalem oynatabilir, "olası" hayaller kuruyorken nasıl döktürebilir. acı çekmeden, umutsuz hayal kurmadan yazılmaz ki! önünü gördüğün yolda yazılmaz ki! sadece yaşanılır, yaşanılır ve hissedilir. içinden yazılır. içine yazılır. kimi zaman gülücük olur kimi zaman kahkaha kimi zaman gözyaşı... ama insan yaşadığını hisseder her defasında, her defasında mutlu olmak için bir sebep arar, ve aradığı sebep; karşısındadır, bir sebep vardır, bir sebep ordadır ve bu insana yetiyordur. bir sebep olmadığında yazılır. bir sebep bulunamadığında yazılır, bir sebep kaybedildiğinde yazılır.

Neyse bu yazı faslını çok uzattık. yazmadığım zamanlarda neler olduğuna geçelim. neler olmadı ki...Esra'm gitti..geldi..kaldığı yerden devam etti...ben ona yeni sayfalar açmayı teklif ettim...o reddetti..hayaller kurdu..bozdu...ben onun için hayaller kurdum...bozdum..sonuç olarak; hayatlarımıza devam ediyoruz, ve güzel günleri bekliyoruz. zeyneb bir sürü olay yaşadı, yaşadık, kurguladık, oynadık, yönettik, yorumladık..bitirdik, başlatmadık...hüsna'cım ankara'da yeni hayat kurdu, istanbula hayalleri var, dönecek bir gün ve biz komşu olacağız..aaa en önemlisi ben yazmaz iken abim evlendi! evli ve mutlu! Allah mutluluğunu daim etsin, evini huzurla doldursun! içindeki merhameti hiç eksiltmesin! ve kendine de kendi gibi çocuklar nasip etsin, tabiki de "yengem" gibi de! iki güzel insanı buluşturdu Allah, o hesapların en güzeli yapar... ve gelelim Allah'ımın benim için yaptığı hesaba... ve beni de "buluşturdu", gördüğümde ben bu insanla evlenirim dediğim insanla, çok şükür! gördüğümde ben bu insanı "çok sevebilirim" dediğim insanla... gördüğüm de hiç konuşamadığım insanla :) gördüğümde şimdi ben kocaaa bir ömür -allah nasip ederse-yaşayacağım, yaşlanacağım insanı mı buldum dediğim insanla! onun için "hayal" kurabildiğim bir insanla! bence en önemlisi de bu, insan karşısındaki insan için, hayal kurabilmeli, oymuş gibi hayal kurmalı tabiki de, ona uygun hayal kurmalı, yoksa kendi yaşamak istediği, görmek istediği hayatı hayalleri değil. onun gibi onun için hayal kurabiliyorsa zaten iş bitmiştir... bir de insanın sevmeye istidadı olmalı. bu bir gen midir, lütuf mudur, yetenek midir, çalıştırılıp geliştirilebilir birşey midir bilmiyorum. ama ben de var bunu biliyorum!

ve şimdi ben yeni bir hayata başlıyorum. yeni düzenler kuruyorum, kurduklarımı terk ediyorum. ve ben herşeyden önce düzen de olsa kaosta olsa "huzur" istiyorum.  kaos içinde dışında düzen içinde dışında...olmak istediğim yerdeyim olmak istediğim insanla ve sen bana yaşamak istediğim hayatı  lütfet Allah'ım!

bu arada ben yazmazken kıştı hala da kış:( bu da üzüyor beni, ben ki güneşe - yakmayan- aşığım, neden bozduk Allah'ım bu dünyanın dengesini, af dilesek senden, herşeyi döndürmez misin geri? sebeplere riayet de etmek lazım tabi ama ben inanırım Allah ol derse olur!

ve bir şarkıyla bitirelim;

 Mustafa Ulusoy / Onu nasıl unutabilirim?

Unutmayacaksın. Daha doğrusu, unutmaya çalışıp, bunun için çabalamayacaksın. Gerekirse, yüreğine taş basacaksın. Gecen gündüzüne karışacak, hayatın alt üst olacak belki. Gözünü kırpmadığın geceler olacak. Gündüzün bir anlamı kalmayacak. Gam ve keder yüreğini mesken tutacak.

Acının ta içinden geçeceksin. Bu hayata, "hayat" demeyeceksin. Yaşamayacaksın, ölüp ölüp dirileceksin. Ölümün içinden geçeceksin, ölmeden evvel. Öyle ki; acıdan müteşekkil olacaksın. Sen acının bizatihi kendisi olacaksın.
Aşka inanıyorsan eğer (ben şefkate inanıyorum), aşkın kederine de inanacaksın.
Aşkın sadece kaymağına talip olmayacaksın. Aşkın sonuçlarına da razı olacaksın.
Baksana, aşka gerçekten inanan şair Sezai Karakoç ne diyor, nasıl da yürekli diyor: "Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/ Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın/ Ben yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi yaşıyorum/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum" Hiçbir sızlanma var mı bu dizelerde? "Onu nasıl unutabilirim, aşkın acısından nasıl kurtulabilirim?" diye en ufak bir serzeniş var mı?
En önemlisi, "Zavallıyım" sözünü yüreğine sokmayacaksın. Beni bıraktı ya da sevgime karşılık vermedi; "sevilmeye layık değilim ki" diyerek kendine ihanet etmeyeceksin. Göğsünde bir kurşun gibi taşıyacaksın aşkı; göğsüne çiçek gibi takıp, ne zaman kuruyacak diye beklemeyeceksin.
Kalbine karışmayacaksın. Âşık olurken kalbin sana bir şey sormadıysa, maşukundan soğurken de sana sormayacak inan. Kalbin kararını kendi verecek. Kalbini rahat bırakacaksın.
Ayrıca, onu çok seviyordun hani? İnsan sevdiğini unutmak ister mi? Sevdikleri ölen insanlar, en çok neden korkarlar biliyor musun? Onları unutmaktan. Hem de, unutmadıkça yürekleri daha bir kederle dolmasına rağmen. Hem çok sevdiğini söyleyip hem de onu nasıl unutabilirim diyorsan, bir sorun yok mu bu işte, diye düşüneceksin.
Hem, aşkını değil, kederini, kalbindeki sızısını unutmak istiyorsun belki de. Karşılık bekledin, bulamadın. Bulamamanın narsisistik incinmesini yaşıyorsun. Aşk eğer sırf sevmekse, neden sevilmekle meşgulsün? Olmuyor değil mi? Karşılıksız olmuyor. Aşk mukabele talep ediyor. O zaman, aşkı bir kere daha düşüneceksin.
O zaman çektiğin acıya "aşk acısı" demesen; "karşılık bulamamanın acısı" desen? Reddedilmenin acısı. Ayrılığın acısı. Zevalin acısı. Sevilmediğini düşünmenin acısı. "Bunu hak etmedim, güzel ve iyi bir insandım. İyi bir aşkı hak ediyordum" derken bile, aşka düşmekle yetinmiyorsun. Aşkına mukabele bulamamanın derdiyle meşgulsün.
Keşke düşünsen; hiçbir acı, hiçbir üzüntü, hiçbir keder, bir gün sona erecek hayattan daha uzun süreli değildir. Nasıl ki dünyada misafirsek; sevinçler de kederler de bizde öyle misafir. Nasıl ki dünya bizi ağırlıyorsa, biz de sevinç ve kederleri, üzüntüleri öyle ağırlayabiliriz.
Belki bu söylediğime kızacaksın; duygular nankördür. Bugün var olur. Gün gelir, zevale mahkûm hayat gibi zeval bulur. Bir sabaha kalkarsın. Kalbin sevgilisine küsmüştür. Tamam, bu her insanda olmayabilir. Ama inan çoğu insanda vuku bulur. Bir kere daha söylemek isterim ki; bu dünya hayatı ezelî ve ebedî değilse; duygular da ebedî değildir. Ebedî olan sadece O'dur.
"Bir daha başkasını sevemem" de bir yanılgıdır. Seversin. Sevebilirsin. Yeter ki kalbini rahat bırak. Ona karışıp durma. Onu kalbinden söküp çıkarmaya çalıştıkça, çiviye çekiçle bir kere daha vuruyorsun.
Belki de ölüm geçirecek aşk acını. Dünyadaki hayatının bitiş çizgisi, aşkını da bitirecek. Aşkının ipini ölüm çekecek. Şöyle ya da böyle, şu ya da bu; bir gün bitecek. Bir gün unutacaksın. Ve bir gün de unutulacaksın.
Ha, bir de; hani dua ediyordun, "hayırlısı olsun Rabbim" diye. "Hayırlısı değilse olmasın" diye geceleri kalkıp yalvarıyordun O'na. Bak, olmadı işte. Niye teslim olmuyorsun. Yaratıcın duanı kabul etti işte. Hayırlısı değilmiş ki, olmadı. Fuzuli şekilde neden O'nun işine karışıyorsun.
Kalbini rahat bırak...

aşk daima hayatı iyi tarafından görmektir

aşk sonucunu bile bile oyun oynamaktır

aşk telesekretrine bir öpücük bırakmaktır

aşk dengesiz ama kararlı bir yürüyüştür

aşk işler zorlaştığında birlikte kürek çekmektir

aşk farklı bir haftasonu paylaşmaktır

aşk bazen onun hoşuna giden şeyleri yapmaktır
aşk işten eve giderken onu düşünmektir

aşk düşlediğinizden fazlasıdır

aşk rüyalarınızı yaşamaktır

aşk hayatınızın yönünün değişmesidir

aşk onun saçlarını gözlerinden çekmektir
aşk beş yıldızlı duygular yaşamaktır

Sonunda ayrılmak var mıydı

Aşka boyun eğmek var mıydı

Geceleri uyku bölmek

Yerli yersiz aşka gelmek

Zamansız şehire dönmek

söyle var mıydı?