Bütün ışıkları yanıyor üzüntümün
Gitmek istemezken gittiğim o yer
Güneşin yok saydığı çelimsiz günler,
Bir anlık öfkeye verdiler beni;
Dünya! zemin kat, yüksek kader…
ibrahim tenekeci
'bak gerizekalı bu şov değil, bunun adı gerçek bunun adı ölüm.
kollarını açana tazyikli su basmıyorlar orda görüyor musun? senin boktan, kusana kadar içeemiicem, parka sevişeemiycem davana benzemiyor bu, anlıyor musun mal.. anlıyor musun?'
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar
diyordu Erdem Beyazit, ben de diyorum ki
'direnmesinler'.
X: Basortululerin ickili mekanlara gitmesi hakkinda yazi yaziyorum, soylemek stedigin var mi koyayim
Y: Türkü bara gitmek istemeyip de gidemeyen bir dostum var de rüyamda uğur ışılağı görmüştüm bi kere onunla başka birini dinlemeye gidecektik ama orası içkili diyordum adama :) o kadar dert olmuş yani
X: Bir ornek olarak anlatayim seni :)
Y: Ama işte gel gör ki elinde rakı bardağı olan adama gönül kayabiliyor
X: Kalp herseye konar
Y: Rasyonel bi yere konsa canı mı çıkar
X: Rasyonel sana konsun X, sen rasyonele konamiyon zaten :)
Bir gun sormuslar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?"
"Bakın göstereyim" demiş ermiş.
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş "bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş. Peki demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne?
Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan...
Bunun üzerine "şimdi," demiş ermiş, "sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyurun" deyince, her biri uzunboylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan...
"İşte" demiş ermiş, 'kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır ve kim kardeşini düşünür de doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz ve şunu da unutmayın, yaşam denen bu pazarda, alan değil veren kazançtadır daima...
Bloglarda, face'te, twitter'da, orda burda gördüğüm kadarıyla anladım ki...
aynı evlerde yaşıyoruz, aynı eşyaları alıyoruz, aynı yerlere gidiyoruz, aynı fotoğrafları çekiyoruz, aynı şeyleri yiyoruz, aynı anları yaşıyoruz, aynı kitaplari okuyoruz, aynı şeyleri anlıyoruz, aynı şeyleri beğenip, aynı eleştirilerde bulunuyoruz. aynı şeyleri güzel buluyoruz, birbirimizin aynısı olmak istiyoruz...
en beteri de aynı hayalleri kuruyoruz...
bu kadar aynılık herşeyi sıradanlastırıyor...
bu kadar aynılık, insanı düşündürüyor...
bu kadar aynılık, insanı korkutuyor...
ispat edemem fakat öylece içime baktın
ve sonra kalbim olaysız bir şekilde dağıldı
ne kadar koştuysam da nefesim hala çok yakın
bilerek ve isteyerek değilse gerçek midir bu acılar
haberin bile yok oysa dünyanın en güzel kızısın
ama dünya bunda kasıt arar!
Yine de, gel ve al yüzümü eline
Haydi sev beni, konu serbest...
furkan çalışkan
Şu dar odanın katı yalnızlığında
Ve her şeyin çıplaklığında
Durup bir pencereyi deniyorum
Gizliliğin dışına çıkıyorum
Araçların
İnsanların
Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin
İçimde yalnız ve yapraksız
Bir kavak ağacı büyüyor -- Çıplak ve göğe doğru --
Ama küskün ama yalnız ama yapraksız ve uzun
Bir ağlama duvarı bu.
Yatak ve yorganın kuru yalnızlığında
Ve aklın dar yalnızlığında
Şehrin ve herşeyin
Ve kalabalığın yorgunluğunda
Saçların ve parmakların
Ve gözlerin ve gecenin bu bulanık çağında
Ve aynaların sığ görünümünde
Bunalıyorum.
Susmanın kalesine sığınıyorum
Önümde karanlıktan duvarlar
Sırtımda insan yüklü bir gök var.
erdem beyazit/karanlik duvarlar
felsefenin soysuz çarkına teslim ederiz ayetleri
öyle büyüttük öyle büyüttük ki felsefeyi
eylemide aldı içine
ve ateşler içinde,Bağdat'ın orta yerinde
çırılçıplak kaldık işte
dengeler adına silahsız
dengeler adına şahsiyetsiz
miskin, geveze, entellektüel
dengeler adına vurmadı bizi
kim vuramadıysa
dengeler adına şair yaptılar bizi
-sancaktar hayırlı olsun-
kimsenin olamadım
kimsem olmadı allah’tan ve anamdan başka
şartsız şurtsuz kim affettiyse hepimiz onunuz esasında
vurgunuz yarım kalana
kendimizle dargınız
ağlamak için insanın kendinden başka bir yari daha olmalı yarasında
her türlü galeyana hazırım
yeter ki düştüğüm zaman kalkmayayım
trensizliğimi yutuyor her defasında bomboş kalan bir gar
sabaha daha çok var ama biliyoruz ki bir sabah var
ölüp gideceğiz işte yetmedi mi o güzelim şarkılar
yetmedi mi bu kadar hayvanımıza bu kadar kafes
radyoyu açıyorsun kuşlardan kalma bir şarkı başlıyor yine
dönüyorsun
onbinküsüruncukez
alper gencer/onbinkusuruncukez
-sevmek nedir Olric
-sevmek, sessizliktir efendimiz
-susarsam bilmez ki sevdigimi Olric?
-susarak haykiriniz efendimiz!
-ne demisti sair Olric?
-ne efendim?
-bazen sirf birisi 'iyi geceler demedi diye, iyi gecemeyen geceler vardir Olric...
-Olric sence beni ne kadar seviyordur?
-size kendinizi unutturacak kadar efendimiz!!!
-oguz atay'a saygilar ve sevgiler-
we buy things we don't need
with the money we don't have
to impress people we don't like
-fight club-
netice-i kelam;
bizim ihlas sandığımız fakirlikmiş
...niyet ettik besmeleyle, bir adım geri durduk, artık çerçöp taşıyan bu korkunç akıntıdan, herşeyin meşrulaştırıldığı bu kirli zamane sofrasından, el çektik canımızın çekmeye alıştırıldığı bütün insanlık kabahatlerinden, yalandan dolandan, zarardan ziyandan, hamuru hasetle karılmış, fesatla yoğrulmuş, kibirle boyanmış, tamahla cilalanmış bir insanlıktan geri çektik kendimizi, orada tuttuk, bize şeytanın diliyle konuşan her şeyi yasakladık kendimize, bekledik sükunetle, boşalan bütün insanlığımız dolsun diye yeniden cesetlerimize, sürgüne gönderilen bütün cengaverleri dönsün diye vatanlarına hayır sultanlığının, o sükunetle an be an baktık kendimize, içimize girip baktık, dışımıza çıkıp baktık, sevdik kendimizi, sevdik ki güzeldik Yaratan'dan ötürü, niyet ettik besmeleyle, gönül divitimizi bandık orucun mürekkebine....
-gökhan özcan-
